Banner

  • Symposiums
  • Conference
  • Inter Conference

โรคกระดูกโปร่งบางหรือโรคกระดูกพรุน (Osteoporosis): ระบาดวิทยาและการประเมินทางคลินิก (ตอนที่ 2)

Posted by Admin

(ต่อจากฉบับที่แล้ว)
           
3.2 การวัดความหนาแน่นกระดูกโดยวิธีดูดกลืนรังสีแบบ Dual-Energy X-Ray Absorptiometry หรือ DXA ได้รับความนิยมมากที่สุดในการใช้วัดมวลกระดูก เครื่อง DXA ใช้วัดค่า BMD ได้รวดเร็ว ถูกต้องแม่นยำ และเชื่อถือได้ด้วยการฉายรังสีขนาดต่ำ ปัจจุบันเครื่อง DXA ใช้เป็นเครื่องตรวจวัดที่เป็นมาตรฐาน (gold standard) สำหรับทั้งการดูแลรักษาผู้ป่วยและการวินิจฉัยทางคลินิกใน โรคกระดูกโปร่งบาง
            การตรวจวัดความหนาแน่นกระดูกช่วยในการจัดแบ่งความเสี่ยงกระดูกหัก ทางเลือกในการให้คำแนะนำการรักษา และการเฝ้าสังเกตการตอบสนองต่อการรักษา ถึงแม้ว่าคุณภาพกระดูกและอัตราการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกระดูกมีส่วนสัมพันธ์ที่เป็นอิสระ ไม่เกี่ยวข้องกับความแข็งแรงของกระดูกก็ตาม การตรวจวัดค่า BMD ด้วยเครื่อง DXA ก็ยังใช้ในการทำนายการหักของข้อสะโพกและสันหลังได้ดีที่สุด สำหรับการลดลงของค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของค่า BMD ประมาณ 1 SD จะมีความเสี่ยงของการเกิดกระดูกหักเพิ่มขึ้นถึง 1.3-3 เท่า ถึงแม้ว่าความเสี่ยงของการเกิดกระดูกหักที่ตำแหน่งใดก็ตามสามารถถูกตรวจประเมินได้อย่างถูกต้องด้วยเครื่อง DXA การวัด BMD ที่คอกระดูกฟีเมอร์ใช้ในการทำนายการหักของข้อสะโพกได้ดีกว่าการวัด BMD ที่กระดูกสันหลัง ข้อมือ หรือส้นเท้า เมื่อคำนึงถึงการตอบสนองต่อการรักษาด้วยยาที่ออกฤทธิ์ยับยั้งโรคกระดูกโปร่งบาง ค่า BMD ที่เพิ่มสูงขึ้นเมื่อได้รับการรักษาด้วยยา เป็นเหตุผลหลักของการลดความเสี่ยงในการเกิดกระดูกหัก

วารสารวงการแพทย์ คอลัมน์ เฉพาะโรค
(สามารถอ่านต่อได้ใน)





วารสารวงการแพทย์ 
ฉบับ 337 ประจำวันที่ 1-15 มีนาคม 2554
สนใจสมัครสมาชิก วารสารวงการแพทย์
ฝ่ายสมาชิก คุณพรทิพย์ นำชีพศิริโชค
โทร. 0-2435-2345 ต่อ 195